O‘tgan yil bahorda xususiy klinikada davolanishimga to‘g‘ri keldi. Dori-darmonlar, davolanish, maslahatlar — bularning barchasi juda qimmatga tushdi va pulim yetmay qoldi. Do‘stlarim va ota-onamdan qarz olgan bo‘lsam-da, bu ham yetmasligi aniq edi.
Meni moliyaviy jihatdan tajribali odam deb bo‘lmaydi. Deyarli jamg‘armam yo‘q, xarajatlarimni to‘g‘ri taqsimlashni bilmayman va hali endi pul tejashni o‘rganayotgandim. O‘zimni boshi berk ko‘chaga kirib qolgandek his qildim. Chorasizlikdan birinchi marta kredit olishga majbur bo‘ldim. Bir necha bankdan kam miqdorda qarz olib, asta-sekin to‘layman deb o‘ylagandim. Ammo o‘sha paytda menga arzimas tuyulgan summalar sekin-sekin ko‘payib bordi.
Afsuski, bu moliyaviy muammolarimning boshlanishi edi, xolos. Asta-sekin hamma qarzim 8 millionga yetdi. Bu pullarning bir qismini do‘stlarim va ota-onamdan qarzga olgan bo‘lsam-da, asosiy qismini banklardan qarzdor edim. O‘zimni burchakka qisilgandek his qilar, keyingi tashvishlar tinchlik bermasdi. Lekin, o‘sha paytda menga shunday tuyulgan edi, mayda-chuyda pullar judayam tez o‘sardi.
Har oy kreditlar bo‘yicha koʻpayib borayotgan foizlar, davolanishim uchun to‘lovlar va kuchayib borayotgan bosimga duch kelardim. Umidsizlikda bu vaziyatdan chiqish yo‘lini qidirardim, biroq xarajatlarimni qisqartirish yoki qo‘shimcha ish topishga qancha urinsam ham hammasi samarasiz ketardi.
